Liselotte Mackloet

Operationeel Woordvoerder Liselotte: Eén foutje is gelijk wereldkundig

De afgelopen vijf jaar was communicatieadviseur Liselotte Mackloet actief als Operationeel Woordvoerder. Omdat zij binnenkort haar eerste kindje verwacht, stopt zij hier nu mee voor onbepaalde tijd. Liselotte blikt terug op de afgelopen vijf jaar en vertelt hoe zij de werkzaamheden voor dit piket heeft ervaren.

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan

Liselotte: “Ik werkte nog niet heel lang bij de VRU toen een collega naar me toe kwam en zei: ‘We zoeken nog een nieuwe Operationeel Woordvoerder en volgens mij is dat wel wat voor jou.’ Ik dacht op dat moment niet echt dat ik daar de aangewezen persoon voor was, maar in het kader van: ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ heb ik maar gewoon de stoute schoenen aangetrokken en gesolliciteerd. Tot mijn verbazing werd ik nog uitgekozen ook en nadat ik de opleiding en rijtraining had gedaan, kon ik meedraaien in het piket van Operationeel Woordvoerder en Communicatieadviseur CoPI (Commando Plaats Incident).

Met je poten in de klei staan

In het dagelijks leven ben ik Communicatieadviseur bij de VRU, dus dit piket was een hele mooie aanvulling daarop. In een dienstweek worden wij opgeroepen vanaf middelbrand, of rechtstreeks gebeld door de meldkamer bij ongewone incidenten. We houden een liveblog bij op vru.nl over de stand van zaken en we staan de pers te woord. Dat doen we zowel telefonisch als fysiek op locatie, voor radio, geschreven media en televisie. Het allerleukste vond ik de afwisseling van mijn kantoorbaan en daarnaast gewoon met je ‘poten in de klei’ staan. Je komt in het veld allemaal andere collega’s tegen, die je normaal op kantoor minder snel ziet of spreekt en je leert zo de organisatie echt goed kennen.

Medewerkers bij Mobiele Commando Unit (MCU)
Piketfunctionarissen in overleg tijdens een incident

Soep op de snelweg

De afgelopen vijf jaar heb ik allerlei incidenten meegemaakt die ik niet snel zal vergeten. Ik moet gelijk denken aan het schietincident op het 24 Oktoberplein, de valwind in Leersum, de grote brand met GRIP 2 in een verzorgingshuis in Breukelen en de onwelwording van tientallen kinderen in Leusden tijdens een zomerkamp van de YMCA. Je maakt tijdens je dienst ook veel ongewone dingen mee, zoals een incident in Kanaleneiland, waarbij een politieagent uit een portiekflat sprong omdat hij was ingesloten door de brand en daardoor zijn beide benen brak. Of die keer dat ik soep met broodjes zat te eten midden op de A2 richting Amsterdam, omdat die helemaal was afgesloten na een groot incident. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het leuke aan dit piket is dat het enorm afwisselend is en je letterlijk nooit weet wat je kunt verwachten.

Eén foutje is gelijk wereldkundig

Het is ook een spannend piket met veel verantwoordelijkheid. Als jij verkeerde informatie doorgeeft aan de pers, dan staat het gelijk met koeienletters in de kranten of zie je jezelf terug op het journaal. De eerste keer dat ik bijvoorbeeld een NL-alert moest versturen, maakte ik de fout de desbetreffende wijk telefonisch door te geven in plaats van deze te mailen. Vervolgens kregen we in de CoPI-bak het NL-alert met daarin de wijk: ‘Sokkesteeg’ in plaats van ‘Fokkesteeg’. Dat vergeet je natuurlijk nooit meer en de volgende keer heb ik het ook heel anders aangepakt. Je moet je woorden dus zorgvuldig kiezen en je heel bewust zijn van wat je zegt. Natuurlijk zetten journalisten je wel eens voor het blok, door vragen te stellen waar je nog geen antwoord op kunt of mag geven. Dan moet je dus sterk in je schoenen staan en dat is wel eens lastig, maar tegelijk ook een mooie uitdaging.

Journalist interviewt operationeel woordvoerder
Journalist interviewt de operationeel woordvoerder

Aan alle goede dingen komt een eind

We zijn bijna zes jaar verder en al die tijd heb ik dit piket met enorm veel plezier gedaan. Ik heb heel veel geleerd, veel nieuwe mensen ontmoet en een enorme persoonlijke ontwikkeling doorgemaakt. Inmiddels heb ik andere prioriteiten gekregen: ik ben momenteel 35 weken zwanger van mijn eerste kindje. Dat leek me een mooi moment om mijn uniform in te leveren en het stokje over te dragen. Ik stop dus met het piket en ga mij eerst focussen op mijn gezin. Voorlopig dan. Want het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Als je me nu vraagt of ik mezelf later nog eens zie terugkomen in het piket, dan antwoord ik: ‘zeg nooit, nooit’.