Valentijnsdag interview: “In plaats van romantisch uit eten, ga je dan vol gefocust richting een incident”

“Kort nadat ik besloot bij de vrijwillige brandweer te gaan, liep ik voor mijn opleiding Facility Management stage bij de VRU”, vertelt Iris. “En Paul was toen al beroepsbrandweerman en deed daarnaast werk voor de logistieke afdeling van de VRU. Zo kwam hij wel eens op het oude hoofdkantoor waar ik stage liep. Daar zagen we elkaar eigenlijk voor het eerst.”

“We hadden gelijk een klik”, vervolgt Paul. “Ik gaf in die periode les aan nieuwe brandweercollega’s en Iris volgde toen de opleiding tot Manschap. Maar wel in een andere klas, bij een collega-docent. Die collega had haarfijn door dat er een klik was. Hij heeft toen mijn nummer aan Iris gegeven en gezegd dat we eens een kop koffie moesten drinken. In feite heeft hij ons zo gekoppeld.” Iris: “Ja, dat was onze cupido!”

En van die kop koffie heeft Iris geen spijt: “Na die eerste kop koffie zijn we blijven daten. En we vonden elkaar snel echt heel leuk. Zo werd het een serieuze relatie. Inmiddels zijn we al bijna elf jaar samen en hebben we drie kinderen. Twee jongens van zeven en vijf en een dochtertje van een half jaar oud. En sinds september zijn we nu gelukkig getrouwd.”

Brandweerfamilie

En hoewel de brandweer uiteraard een belangrijk onderdeel is van het leven van Iris en Paul, gaat het thuis buiten het werk om niet perse veel over de brandweer, vertelt Iris: “Net als bij andere stellen bespreken we het met elkaar als er wat bijzonders op werk gebeurt, maar meer ook niet. Het is niet zo dat we bijvoorbeeld de nieuwste handelingsperspectieven voor een natuurbrand doornemen tijdens het avondeten.”

“Dat zou ook niet best zijn”, lacht Paul. “Als dat gebeurt moet je me waarschuwen hoor Iris! Vroeger deden we dat thuis ook niet. Ik kom uit een brandweerfamilie, mijn vader was bijvoorbeeld ook commandant. Maar thuis hadden we het vooral over andere dingen. Als er brand was rukten we uit, maar daarna gingen we gewoon naar huis, verder met waar we mee bezig waren.”

Naast Paul komt ook Iris uit een brandweerfamilie. Maar dat betekent nog niet automatisch dat ook hun kinderen éxtra brandweergek zijn. Paul: “Gewoon net als andere kinderen, vinden ze het gaaf. Maar ze zijn echt niet de hele dag met de brandweer bezig. Ook zijn er nog geen dromen om zelf bij de brandweer te gaan. Ze zijn er natuurlijk wel mee opgegroeid, de rode auto’s, de ladderwagens, brandweerpakken in huis. Dus het is een stuk normaler voor hen, dat wel. Ze voelen zich ook wel thuis op een kazerne. En tegenover vriendjes vinden ze het natuurlijk wel stoer. Het is een tof verhaal dat pa en ma bij de brandweer zitten.”

Puzzelen, passen en meten

Als stel met kinderen bij de brandweer zitten is volgens Iris soms wel puzzelen: “Vroeger was dat minder. In het begin van onze relatie zaten we beiden bij een andere post. Daarna trok ik bij Paul in en waren we een periode allebei vrijwilliger in zijn woonplaats Lopik. Toen rukten we nog wel eens samen uit naar een incident. Nu wonen we in Leusden en hebben we drie kinderen. Dus kunnen we moeilijk beiden beschikbaar zijn. In goed overleg bepalen we wie op welke momenten opgepiept kan worden en de oefenavonden wisselen we om de week af. En als Paul dienst heeft als beroepsbrandweerman, dan ben ik niet beschikbaar in Leusden. Dan pas ik op de kinderen. Kortom: het is puzzelen, passen en meten, maar we komen er altijd uit!”

“Heel zelden, als de kinderen op school en de opvang zitten, staan we beiden stand-by en rukken we nog wel eens samen uit”, geeft Paul aan. En dat is toch wel bijzonder. Ik heb dan overigens liever dat Iris bij een andere bevelvoerder op de auto zit in plaats van bij mij. Je moet iemand dan toch als eerste een brandend huis binnen sturen. Dat is altijd al spannend, maar zeker als het om je vrouw gaat.”

Steun aan elkaar

“Je maakt een hoop bijzondere dingen mee als je beiden bij de brandweer werkt”, zegt Iris. “Zo hadden we een keer een uitruk tijdens ons jubileum. We wilden dat vieren, maar toen ging de pieper. En dan ga je uiteraard gewoon. Paul als bevelvoerder, ik als manschap. We vonden dat achteraf alleen maar mooi. In plaats van romantisch uit eten, ga je dan bloedserieus en vol gefocust in de brandweerauto richting een incident. Niet een alledaagse manier om je jubileum te vieren.”

“Maar het heeft ook een aparte kant hoor”, vult Paul aan. “Bijvoorbeeld als je samen voor een reanimatie moet uitrukken. Dat maken niet veel stellen mee, zeg maar. En dat doet wel wat met je. Een voordeel is wel dat je dat soort heftige gebeurtenissen makkelijk met elkaar kunt delen. Ik maak als beroepsbrandweerman veel heftige incidenten mee en doordat Iris zich daar goed in kan verplaatsen kunnen we het er ook makkelijk met elkaar over hebben. Je hoeft dan niet uit te leggen wat je voelt en waarom. Dat helpt op zo’n moment echt.”

“Het is goed dat we er zo voor elkaar kunnen zijn”, zegt Iris. Maar soms is het ook wel spannend. Laatst moest Paul in Friesland bij een enorm grote brand waarbij gevaarlijke stoffen vrijgekomen waren ondersteuning bieden. Dan weet je dat hij niet veel kan appen, maar je vraagt je toch af of alles goed gaat. Ik heb dan alle vertrouwen dat Paul de kennis, kunde en juiste spullen heeft voor zo’n incident. Maar als brandweervrouw weet je ook dat je nooit alles in de hand hebt en dat er risico’s zijn. Dat blijven toch spannende momenten.”

Zonde om te stoppen

Hoe druk het leven ook is, aan stoppen bij de brandweer denken ze nog lang niet. “Ik zou het ook gewoon zonde vinden”, geeft Iris aan. “Dan zou ik thuiswerken, met de juiste papieren op zak om uit te rukken, om het vervolgens niet te doen? Dat zou niet goed voelen. Je doet dit omdat je iets wil betekenen voor de maatschappij. Dus zo lang het kan, doen we er alles aan om actief te blijven.”

“Voor mij is en blijft het ook gewoon mijn beroep”, vervolgt Paul. “En hier in Leusden denkt de post gelukkig echt met de vrijwilligers mee. Zodat je het brandweerwerk kunt blijven doen, in welke fase van je leven je ook zit. Dus wij gaan nog wel even door. Zo doen we samen wat goeds voor de samenleving en het is nog leuk ook!”