In vuur en vlam

Op de scouting kwamen ze elkaar weer tegen en vanuit wederzijdse interesse ontstond een gezellig gesprek… totdat Patricks pieper ging en hij zonder pardon wegrende. “Gelukkig nam zijn broer het gesprek van hem over. Hij wilde heel lief even checken of ik wel geïnteresseerd en een goed match was,” zegt Nicky. Toen Patrick terugkwam, kreeg ze een goedkeurend knikje. Ze begonnen te daten en Nicky rolde langzaam maar zeker de brandweerfamilie in. De ploeg op Maarssen kent haar inmiddels al jarenlang als ‘de vrouw van’, en ze voelde zich daar ook écht onderdeel van de familie. Collega’s brachten haar thuis als Patrick weggeroepen werd. “Het voelde altijd veilig en vertrouwd.”

Dat brandweerleven sijpelde zelfs door tot hun bruiloft. Er stond een tankautospuit bij de deur, Patrick kwam aan in de oude opoe, de ringen lagen in een miniatuur brandweerwagen en de trouwambtenaar vertelde hun verhaal aan de hand van een speelgoedbrandweerwagen met uitschuifladder. Voor de gelegenheid had ze één van de twee brandweerpoppetjes (waarvan er ééntje een vrouwenfiguur was) voorzien van een sluier. Natuurlijk zaten er flink wat brandweercollega’s in de zaal — dat zijn tenslotte gewoon je vrienden. “En ja,” lacht Nicky, “de foto’s zijn echt compleet brandweer. Maar dat past gewoon bij ons.”

Toch bleef er bij Nicky altijd iets kriebelen: dat ze ooit zelf manschap wilde worden. Maar met een jong gezin, toekomstplannen en haar rol als ‘de vrouw van Patrick’ kwam het er lang niet van. Tot vorig jaar oktober. “Ik merkte: dit moet ik nu doen. En dan wel op mijn eigen plek, met mijn eigen ploeg.” Daarom koos ze heel bewust voor post Zuilen. Niet bij Patrick, maar helemaal zelfstandig. “Ik wilde niet binnenkomen als ‘de vrouw van’, maar gewoon als Nicky. Ik wil fouten maken, leren, groeien — zonder dat een ploeg mij al tien jaar kent.” Ze geniet zichtbaar van haar opleiding en de nieuwe wereld waarin ze zichzelf stap voor stap vastbijt.

Patrick ondersteunt haar daarin — maar op afstand. “Het is haar traject. Ze moet zelf ervaren hoe het werkt. Ik ben er als ze wil sparren, maar verder laat ik het haar ontdekken.” Dat werkt voor beiden prettig.

Dat ze inmiddels ook allebei bij de VRU werken, maakt het plaatje compleet. Patrick werkt al drie jaar bij team ARBO, een functie die hem stabiliteit én flexibiliteit geeft — handig, want vanuit post Maarssen kan hij direct uitrukken. Nicky besloot Iom een jaar later voor de VRU te gaan werken, vanuit de wens om iets voor inwoners te kunnen betekenen, juist toen manschap worden nog niet op de korte termijnplanning stond. Ze is daar meteen eerlijk over het leven als ‘vrouw van de brandweer’: als Patricks pieper gaat, staat alles stil. “Gelukkig weet de VRU precies wat het betekent om met een brandweerman samen te leven. Die flexibiliteit maakt het een ongelooflijk fijne werkgever.”

Op het werk lopen ze elkaar verrassend weinig tegen het lijf. “We zaten eens aan dezelfde lunchtafel en niemand had door dat wij thuis bij elkaar horen,” zegt Nicky. “Dat vinden we eigenlijk wel lekker. We scheiden werk en privé moeiteloos.”

Thuis gaat het — zoals bij veel brandweerstellen — vaak over de brandweer. Soms 80 procent van de tijd. Maar dat past bij ze. Nu allebei medewerker van de VRU, twee posten, twee ploegen, twee piepers… en toch één verhaal, dat precies zo past als het zou moeten zijn.