Eén ploeg, twee generaties - Vaderdaginterview

Jeugdbrandweer
René begint te glimlachen als hem gevraagd wordt naar zijn eerste contact met de brandweer. “Ik was elf toen ik bij de jeugdbrandweer van Hagestein ging. Niemand in mijn familie zat erbij, het kwam helemaal uit mezelf. Ik was de tweede lichting. Later ben ik doorgestroomd naar de vrijwilligers en uiteindelijk naar post Vianen verhuisd en daar vrijwilliger geworden.” Het is duidelijk dat er brandweerbloed door de aderen stroomt, want ook zoon Kevin begon al op jonge leeftijd. “Wij groeiden ermee op. Mijn broer en ik waren als kind vaak op de kazerne. We speelden tussen de slangen en mochten soms een helm opzetten. Mijn opa had er ook zijn kantoor, dus we kwamen er sowieso regelmatig. Het voelde heel vertrouwd.”

De brandweer zit diep in de familie. Kevin vertelt: “Mijn broer heeft bij de jeugdbrandweer gezeten en heeft hier nu ook gesolliciteerd als vrijwilliger. Mijn opa, van moederskant, zat hier bij post Vianen. Het zit er gewoon in.” René knikt: “Ze zijn er echt mee opgegroeid. Mijn vrouw weet ook precies wat het betekent, haar vader zat er immers ook bij. En ja, we hebben geregeld afspraken afgezegd omdat de pieper ging. Dan zei ze automatisch tegen de jongens: doe de jassen maar weer uit, we gaan wat later weg.”

Kevin: “Vooral met nieuwjaar hebben we dat vaak meegemaakt.” “En nu zitten we in dezelfde ploeg,” vult René aan. “Als de pieper gaat, zit mijn vrouw alleen thuis. Ze is het gewend. En als ik niet meteen terug ben, kijkt ze op P2000 waar ik uithang. Of ik krijg een appje: 'ben je bij de brandweer?'

Kevin lacht: “We hebben inmiddels al meerdere uitrukken samen meegemaakt. Dat is heel bijzonder.”

Je spreekt dezelfde taal
Kevin trad officieel toe tot de post Vianen toen hij klaar was bij de jeugdbrandweer. Inmiddels is hij volledig opgeleid manschap, oefenleider, oppervlakteredder én leerwerkplekbegeleider. Regelmatig gaat hij samen met zijn vader op uitruk.

Kevin herinnert zich een specifieke inzet. “We werden gealarmeerd voor een brand in een garagebox. Ik was toen nog aspirant. Alles stond vol rook, je zag letterlijk niks. Ik wist: dit wordt serieus. Ik pakte de warmtebeeldcamera, mijn vader stond achter me. We zeiden nauwelijks iets, maar we begrepen elkaar precies. Uiteindelijk vonden we het vuur en hebben het samen bestreden.”

René vult aan: “Dat zijn momenten waarop ik denk: wauw, wat doet hij dat goed. Je ziet je kind groeien in zijn rol. Je merkt ook hoe vertrouwd het voelt. Je kijkt elkaar aan en je weet genoeg! Je leert elkaar op deze manier ook anders kennen, je spreekt dezelfde taal.”

“Ik leer ook van hem”
Hoewel René al meer dan veertig jaar bij de brandweer zit, blijft hij openstaan voor de frisse blik van de jongere generatie. “De brandweer verandert. Kevin en zijn generatie krijgen nu veel meer mee over veiligheid, rookverspreiding, moderne materialen. Vroeger dachten we: de deur open en gáán. Nu weet je: dat kan soms gevaarlijk zijn.”

Kevin: “We leren van elkaar. Mijn vader geeft mij veel praktische tips. Hoe je rustig blijft. Hoe je met heftige beelden omgaat. Maar hij staat ook open voor hoe wij nu trainen. Die wisselwerking maakt dat je groeit.”

René: “Als ik ergens binnenstap met Kevin, weet ik: hij heeft z’n zaakjes op orde. Dat vertrouwen is er.’’

Gedeelde ervaringen, een bijzondere band
Een reanimatie, een woningbrand, een stormschade of een dier in nood: ze hebben het allemaal meegemaakt. Soms samen, soms los van elkaar. Dat maakt de band anders dan ‘gewone’ collega’s.

Kevin: “Je deelt dingen die je moeilijk kunt uitleggen aan buitenstaanders. Na een inzet weet ik dat ik het met mijn vader kan bespreken. Die snapt het gevoel en de impact.”

René: “En omgekeerd weet ik dat hij mij begrijpt. Soms is er weinig nodig, een knikje, een blik. En soms praten we uitgebreider na. Zeker nu dat ook meer gestimuleerd wordt binnen de organisatie.”

Kevin: “We hebben laatst samen een inzet gehad die me echt bijbleef: een reanimatie die gelukkig uiteindelijk succesvol was. Dat maakt indruk. Dat neem je mee.’’

Van gezin naar kazerne
In een huis vol brandweermannen, hoort de pieper er altijd een beetje bij. Kevin: “Ik weet nog dat we vroeger klaar stonden om naar de dierentuin te gaan. Alles ingepakt, we zaten al bijna in de auto. Toen ging de pieper en weg was papa. Dat hoorde er gewoon bij.”

René lacht: “Ik heb ooit mijn vrouw midden op straat laten staan toen de pieper ging. Zij dacht: hij gaat vast nog even iets halen. Maar ik rende naar de kazerne. Mensen dachten dat we ruzie hadden!”
Kevin: “Nu maak ik dat zelf mee. Dan ben ik bezig met iets saais, bijvoorbeeld de auto schoonmaken en hoop ik stiekem dat de pieper gaat. Hé jammer joh, goed excuus om te stoppen.’’

Onderscheid tussen werk en thuis
“Op de post zijn we collega’s”, zegt Kevin. “Daar is het professioneel. We spreken elkaar aan, doen wat nodig is. Natuurlijk kennen we elkaar door en door, maar je laat dat ouder-kind-gevoel daar even los.” René: “En thuis praten we er soms over na, maar ook niet overdreven veel. Het is niet zo dat we de hele zondagavond de inzet van woensdag analyseren. We houden het in balans.”

Samen uitrukken
Kevin: “Als ik met mijn vader achterin zit, of hij is de chauffeur, dan voelt het voor mij als een leukere en specialere inzet. Je doet het dan echt sámen met je vader. Dat vind ik oprecht heel bijzonder.”

René: “Dat raakt me wel. Het doet me echt wat als hij meegaat. Hij is oppervlakteredder, en ik ben daarvoor de chauffeur. Ik rijd sowieso op alle voertuigen, dus we komen elkaar regelmatig tegen.”

Kevin: “Mijn vader is ook chauffeur op het redvoertuig en ik heb me onlangs aangemeld om daar ook op te mogen rijden. Op dat voertuig rijd je met z’n tweeën. Dan heb je dus de kans om samen met alleen je vader op pad te gaan. Hoe leuk is dat? Met zijn tweeën op een uitruk!’’

Vak apart
Voor mensen die twijfelen of de brandweer iets voor hen is, hebben ze een duidelijke boodschap. Kevin: “Niet twijfelen, gewoon doen! Het is echt een vak apart en een bijzonder, waardevol, maatschappelijk beroep. Veel kinderen kiezen voor sporten zoals voetbal, hockey, volleybal of tennis. Maar de brandweer is totaal anders. De sfeer is uniek en je bouwt iets op wat te vergelijken is met een hecht team, net als bij een sportteam. De jeugdbrandweer is daarbij echt een kweekvijver.

Twijfel je? Kom gewoon eens kijken. Je zult merken dat er een hele wereld voor je open gaat.”

René: “Veel mensen denken dat we alleen maar branden blussen, maar het werk is zoveel breder dan dat.”

Kevin: “Precies. Kijk hier op de post bijvoorbeeld, je kunt op een boot varen, rijden op het redvoertuig of aan de slag met oppervlakteredding. Er zijn ontzettend veel mogelijkheden. Bij een sport als voetbal promoveer je met je team, maar hier kun je jezelf blijven ontwikkelen, ook individueel. Er is altijd wel iets nieuws te leren of te doen.”

Vaderdag
Vroeger werd Vaderdag bij René en Kevin thuis uitgebreid gevierd, tegenwoordig zit dat anders. Kevin: “Dat is in de loop der jaren toch wat minder geworden.”

René lacht: “Ik ben sowieso altijd veel eerder wakker dan de rest van het gezin.”

Kevin: “Op Moederdag stonden we vroeger altijd vroeg op, om ontbijt op bed te maken. Maar dat hoef je bij mijn vader niet te proberen, die zit om zes uur al beneden. Meestal kopen we iets kleins en maken we er samen een leuke dag van. Eigenlijk zet je je vader op Vaderdag één dag in het zonnetje, maar dat zou je het hele jaar door moeten doen. Net als bij je moeder trouwens. Ze zijn er je hele leven voor je, daar mag je elke dag lief en aardig voor zijn.