“De afwisseling maakt mijn werk zo mooi”

Op dit moment doet hij dat met drie verschillende rollen binnen de Veiligheidsregio Utrecht. Hij is projectmanager huisvesting, instructeur bij de afdeling Vakbekwaamheid én officier van dienst (OvD) tijdens incidenten. “Dat zijn drie echt aparte takken van sport, maar ze staan tegelijkertijd ook gigantisch met elkaar in verbinding”, vertelt Henk. “Iedere ochtend pak ik uit m’n kledingkast weer een andere outfit voor een andere rol. Die diversiteit, dat maakt m’n werk zo gevarieerd en mooi!”

Henk vertelt over alles wat hij binnen de brandweerorganisatie deed, doet en hopelijk nog lange tijd kan doen in de toekomst:

“Ik werkte eind jaren tachtig als bedrijfswagenmonteur voor de gemeente Utrecht en had goed contact met onze bandenleverancier. Hij kocht een nieuwbouwwoning in Zeist en mijn vrouw en ik schreven toevallig op datzelfde nieuwbouwproject in. Dus daar ontstond een vriendschap die er nu nog is. Op de eerste de beste verjaardag sprak ik zijn oom, een beroepsbrandweerman in Zeist. Hij vertelde mij dat ze op korte termijn een monteur zochten en op het punt stonden om een nieuwe brandweerauto te bouwen. Met techniek had ik wel wat, maar de brandweer was een heel nieuwe wereld voor mij. Toch greep ik die kans en zo begon ik op 1 februari 1994 als vrijwilliger en startte een half jaar later als beroepsbrandweerman.

Het eerste jaar was enorm wennen. De beroepskern bestond uit een man of veertien. Iedereen had zijn eigen achtergrond en specialisme: loodgieter, timmerman, automonteur, schilder, noem het maar op. We deden in die tijd nog van alles op de post, zoals onderhoud van materialen en materieel, onderhoud van het gebouw, maar dus ook het bouwen van brandweerauto’s. Dat laatste was best bijzonder. Zover mij bekend waren wij het enige korps in Nederland dat hun voertuigen zelf bouwde. Met elkaar vormden we een ontzettend divers en sterk team. Verder had de post ruim honderd enthousiaste brandweervrijwilligers. Dat leverde mij naast een goed netwerk ook direct een kennissen- en vriendengroep op in Zeist.

We bouwden in de regio steeds meer een naam op op het gebied van het opbouwen en verbouwen van voertuigen en dit resulteerde in vele mooie projecten. Ik weet nog dat brandweer De Bilt een voertuig liet bouwen, maar dat de bouwer failliet ging. De burgemeesters van Zeist en De Bilt stemden toen met elkaar af dat wij het voertuig af zouden bouwen. Dit was het begin van een lange historie van op-, in- en verbouwen van brandweervoertuigen. Voor verschillende posten gingen we aan de slag. Ook deden we het onderhoud van materieel voor onszelf én andere posten. Toen we stopten met de bouw van brandweerauto’s richtte ik mij als projectleider op de aanschaf van nieuwe voertuigen.

Ik kijk terug op een ontzettend leuke tijd in Zeist. We kregen ook veel vrijheid en vertrouwen van onze commandant. Het was een tijd die mooie verhalen opleverde. Ik herinner me nog dat ik samen met een collega voor een afspraak naar een voertuigveiling in Barneveld ging. Op dat moment konden wij daar even kijken vanaf de tribune. Toen zag ik onze contactpersoon achter de veilingmeester binnenlopen. Ik zwaaide naar hem zodat hij wist waar we zaten, maar ik had niet door dat ik daarmee ook aan het bieden was. Mijn collega zag opeens de hamer van de veilingmeester onze kant op wijzen. Blijkbaar waren wij de hoogste bieder. Toen hadden we wat uit te leggen hoor, gelukkig namen ze ons wel serieus met onze Brandweer Zeist jasjes aan. De bieding werd uiteindelijk opnieuw gedaan en met blozende wangen vertrokken we. Maar we moesten wel enorm lachen op de terugweg naar Zeist.”

Utrechts jochie 

Henk vindt steeds beter zijn weg bij de brandweer en de brandweerwereld wordt steeds meer onderdeel van zijn leven. Hij doorloopt verschillende opleidingen, waar veel tijd in gaat zitten. Dat hij dit kan doen wordt mede mogelijk gemaakt door zijn thuisfront. Zijn gezin steunt hem en geeft hem de ruimte om zich verder te ontwikkelen binnen de brandweer.

“Daar ben ik hen enorm dankbaar voor”, vertelt Henk. “Want het was niet niks, ik had het er maar druk mee. In 1994 startte ik met de avondopleiding tot manschap en ik eindigde in 2010 op de brandweeracademie waar ik mijn OvD-opleiding afrondde. Alle functies heb ik in die tussentijd mogen vervullen: manschap, chauffeur, pompbediener, bevelvoerder en ploegleider van één van de tien gekazerneerde ploegen in Zeist. Vanaf 2010 ben ik direct na mijn opleiding OvD geworden, eerst in district Binnensticht en vanaf 2014 in de 24-uursdienst van Utrecht.

Inmiddels doe ik dit meer dan tien jaar in Utrecht. Het is een grote stad waar van alles gebeurt en het is ook mijn stad. Ik ben en blijf toch een Utrechts jochie. Het is ontzettend gaaf om te doen en ook een hele eer. Het geeft je zoveel voldoening dat je met elkaar echt iets kunt betekenen voor de medemens. Als OvD geef je operationele sturing aan een incident. Gekscherend zeg ik ook wel eens dat OvD staat voor ‘Organisator van Dienst’. Je brengt structuur aan, draagt zorg voor een optimale inzet en houdt aandacht voor de belastbaarheid en inzetbaarheid van de directe collega’s. Alles met als doel een stabiele afloop van het incident. Dat organiseren zit in me, ook in mijn rol als projectmanager huisvesting.

In 31 jaar brandweerwerk maak je een hoop mee. Veel heftige momenten, maar ook bijzondere dingen. Ik weet nog dat we een vrouw in zeven maanden tijd twee keer uit haar auto hebben geknipt. Beide keren was ik bevelvoerder. Bij de tweede keer herkende ik haar man die kwam aanlopen direct. Na haar eerste ongeluk was hij namelijk langsgekomen op de post. Hij sprak me aan: ‘meneer, mijn vrouw is weer betrokken bij dit ongeluk’. Hetzelfde maakte ik met een brand mee. Twee jaar na een uitslaande brand kregen we weer een melding van een uitslaande flatbrand. De signalen kwamen me al bekend voor, het leek voor mijn gevoel wel een kopie van die eerdere brand. Toen ik dit tijdens de multi-afstemming deelde werd bevestigd dat het inderdaad om dezelfde persoon ging, die in een herkansingstraject zat. Zo gek, dat staat me nog altijd bij.”

Nieuwe generatie 

Henk bouwt met zijn brandweerwerk door de jaren heen veel kennis en kunde op. Al snel bekruipt hem het gevoel dat het zonde is om hier niet meer mee te doen. Zo maakt hij in 2006, na een avondopleiding, de overstap naar een rol als instructeur. Om zo ook de nieuwe generatie voor te bereiden op het brandweerwerk.

Voor Henk was het een makkelijke keuze om deze stap te maken: “Ik zeg altijd: het ligt aan jezelf als je binnen deze wereld niet beweegt. Er liggen zoveel kansen en er worden zoveel opleidingen aangeboden. Daarom heb ik deze avondopleiding ook gedaan, om weer wat nieuws te doen. Ik startte als instructeur Technische Hulpverlening (THV). Dus ook hier is techniek weer de rode draad in mijn carrière. Dit doe ik nu nog steeds, één dag in de week geef ik les. Inmiddels doe ik dit werk al ruim achttien jaar. Daarnaast ben ik ook waarnemer voor bevelvoerders bij de realistische oefendagen in Weeze. Nieuwe collega’s trainen en opleiden is zó gaaf: je tilt iemand een nieuw vakgebied in en je houdt ook je eigen vakkennis op niveau. Een nieuwe generatie stoom je klaar, de leiders van de toekomst. Nog een mooie bijkomstigheid: je leert zoveel leuke en interessante mensen kennen. En die zie ik in mijn rol als OvD dan later terug bij incidenten. Dat blijft wel bijzonder.”

Meer dan een werklocatie 

Naast OvD en instructeur is Henk in zijn ‘koude functie’ projectmanager huisvesting. Als er binnen de VRU een brandweerpost gebouwd of verbouwd moet worden, begeleidt hij dat traject van begin tot eind. Een job waar hij vol passie aan werkt, want een brandweerpost is volgens Henk meer dan een stapel stenen:

“Het is ook een plek waar het boeien en binden van mensen plaatsvindt. Collega’s delen er echt lief en leed met elkaar. Uiteraard is het een werklocatie, maar zeker ook een sociale omgeving.

Het begon voor mij met de realisatie van een nieuwe brandweerpost in Zeist. Ons materieel was op orde en mijn commandant vroeg mij toen of ik dit project wilde begeleiden. Er ging een wereld voor mij open. Het ging ook nog eens om een gebouw met veel functionaliteiten: acht stallingsplaatsen, veel kantoorruimte, instructie- en ontspanningsruimten, voertuig- en ademluchtwerkplaatsen én een kazerneringsmodel erin. Nou, dat was best een uitdaging. Maar in 2010 rondden we dat traject succesvol af en er zouden nog vele ver- en nieuwbouwprojecten volgen. Na de oplevering van de post in Zeist ging ik bijvoorbeeld direct aan de slag met de brandweerposten Schalkwijk, Werkhoven en Bunnik. Dat werk beviel en uiteindelijk werd dit volledig mijn nieuwe rol. Eerst gedetacheerd bij de afdeling Facilitair, vanaf 2018 formeel in de functie van projectmanager huisvesting.

In deze functie ben ik het aanspreekpunt voor gemeenten en ben ik eigenlijk betrokken bij het gehele proces: het locatieonderzoek, het ontwerp, de realisatie, de oplevering en het onderhoud. Ik vorm een directe lijn tussen de brandweerpost en de verschillende afdelingen binnen de VRU. Maar ik voer dus ook de gesprekken met gemeenten. Soms zijn dit moeilijke gesprekken. Je moet gemeenten soms echt overtuigen om te investeren, want ook zij moeten keuzes maken. Omdat ik zelf ook brandweerman ben, begrijp ik goed wat we nodig hebben, dus dat motiveert me om dat gesprek goed te voeren.

En ja: ook dit is fantastisch werk om te doen. We weten als VRU goed waar een post minimaal aan moet voldoen, dat hebben we vastgelegd in een handreiking. Belangrijk daarbij is: uniformiteit, met ruimte voor identiteit. Iedere post is uniek en heeft zijn eigen lokale kleur. Dat moeten we respecteren en omarmen. Ik ben er trots op dat ik dit werk mag doen voor de posten, samen met al die VRU-collega’s van andere afdelingen. Ik kom op zoveel locaties en werk in zoveel verschillende teams. Daardoor leer ik enorm veel leuke en enthousiaste mensen kennen. Uiteindelijk ben je dan bij de opening van een nieuwe post en dan zie je de blije gezichten van de collega’s, die dag en nacht klaarstaan voor de samenleving. Vol trots op hun nieuwe brandweerpost. Daar doe je het voor. Zodat zij goed worden gefaciliteerd in materialen, materieel en huisvesting. Dat alles goed wordt onderhouden en alles arbotechnisch goed is geregeld. En dan ga ik er weer vandoor, op naar een nieuw project om anderen vooruit te helpen. Daar hou ik van: geef me een planning, een budget en een opdracht en ik ga voor je aan de slag!”

Post Veenendaal: kers op de taart 

Op het moment dat we Henk spreken voor dit portret is hij druk bezig met de oplevering van de gloednieuwe brandweerpost in Veenendaal. De bouw is dan al af en de in- en verhuizing staat gepland. Op het moment dat dit magazine verschijnt is die verhuizing achter de rug en is de post volledig in gebruik genomen. Dit wordt feestelijk gevierd met een opening in juli 2025.

Dit project voelt voor Henk als een pronkstuk in zijn carrière: “Dit is absoluut de kers op de taart, het is een prachtige post en echt een visitekaartje voor de brandweer. Het resultaat is voor mij een weergave van de professionaliteit van alle betrokken partijen en de structuur waarin we samenwerkten. Complimenten gaan hierin zeker uit naar de gemeente Veenendaal, de architect en de aannemer. We kregen als VRU ruimte van de gemeente, ze bewogen als het nodig was mee met ontwikkelingen binnen onze organisatie. We trokken echt samen op en we verloren elkaars belangen nooit uit het oog. Alles was altijd onderling bespreekbaar. Als die basis goed geregeld is, je partners en de structuur waarin je werkt, dan zie je dat je mooie dingen met elkaar kunt bereiken. Dat is hier goed gelukt.

In Veenendaal is een brandweerpost voor de toekomst neergezet. Dat wil zeggen: met deze post zijn we klaar voor alle ontwikkelingen die in het kader van paraatheid op ons afkomen. Post Veenendaal is voorbereid op een dagdienstfunctie, maar er is in het ontwerp ook rekening gehouden met een mogelijke overgang naar een kazerneringsmodel, waar 24 uur per dag brandweercollega’s aanwezig zijn. De post heeft flexwerkplekken, instructieruimten die op te delen zijn, vergaderruimtes en een centrum voor digitaal leren en communiceren. Dus een echte studio met regiekamer, een ruimte voor Virtual Reality-trainingsdoeleinden en een multifunctionele ruimte. Alles is aanwezig en van hoge kwaliteit. Als ik er nu weer doorheen loop, maakt dat mij wel trots. Hier gaan de collega’s van post Veenendaal, maar ook andere collega’s binnen de VRU, een hoop plezier beleven!”

Door, zolang het kan 

Voor Henk was medewerking aan dit portret naar eigen zeggen een eer, maar ook een moment om voor hemzelf eens terug te blikken op zijn carrière. Voor hem op tafel liggen allerlei foto’s, documenten en krantenknipsels die hij gedurende die jaren heeft bewaard.

“Als ik hier zo naar kijk besef ik: ik heb echt in de hele keten mogen werken”, vertelt Henk. “Ik heb voertuigen gebouwd en verbouwd, materieel en materialen aangeschaft en onderhouden en een bijdrage geleverd aan de ver- en nieuwbouw van vele brandweerposten in onze regio. Maar ik heb ook zelf met al die spullen gewerkt en uitgerukt en collega’s hierin getraind en opgeleid. De volle breedte van de brandweerwereld heb ik mogen zien. Dat vind ik echt prachtig. Dat is nu nog steeds het geval. Het kan zomaar zijn dat ik op maandag projectmanager huisvesting ben, dinsdag OvD bij een incident, woensdag vrij, donderdag weer projectmanager en vrijdag instructeur. Fantastisch toch!

Ik moet nog absoluut niet aan stoppen denken, hoewel mijn ‘uitrukleeftijd’ wel nadert. Ik kreeg al een brief dat ik 1 april met FLO zou gaan. Dat was geen 1 april grap, ik schrok me een hoedje. Ik zit nog zo goed in mijn vel en qua conditie zit het wel snor. Het liefst ga ik zo lang mogelijk door in deze wereld, om zo voor anderen van betekenis te kunnen zijn. Met die diversiteit aan functies heb ik het zo enorm naar m’n zin. Het voelt niet eens als werk. Dat werkplezier en –geluk gun je iedereen. En ik vind dat ik dat voor een fantastische organisatie mag doen. De VRU beweegt een mooie kant op en het directieteam maakt er naar mijn mening ook echt een sociaal bedrijf van. Een organisatie waar je graag voor en bij wilt werken. Ik ben dan ook blij dat ik voor twee jaar bij heb kunnen tekenen!”