“Die hechte onderlinge band, dát maakt het brandweerwerk zo mooi”

“Ik werkte 1979 bij de gemeente Vianen en nam de functie over van een collega die bij de vrijwillige brandweer zat. Hij gooide het balletje op en vroeg of het ook niet wat voor mij zou zijn. Ik heb toen maar een keer een kijkje genomen en was gelijk met het virus besmet, zoals ze dat zeggen.

Alle facetten van het werk

Ik heb in al die jaren bijna alle rollen die je binnen de brandweer kunt hebben wel gehad. Toen heette dat nog allemaal anders. Brandwacht tweede klasse, brandwacht eerste klasse, hulpverlener, pompbediener, hoofdbrandwacht, onderbrandmeester, brandmeester, bevelvoerder, instucteur algemeen, Icet instucteur, noem het maar op. En tussendoor ben ik ook nog brandweerduiker geweest en duikinstructeur. Dus alle facetten van het werk heb ik wel ervaren.

Ik ben ook heel actief geweest buiten het reguliere repressieve werk. Zo namen we vaak deel aan brandweerwedstrijden, zowel regionaal als landelijk. We zijn ook meerdere keren landskampioen geworden. Ook ben ik bij veel wedstrijden jurylid geweest en was ik landelijk coördinator van het Algemeen Brandweer Wedstrijd Comité (ABWC) voor het duiken. En ook voor het oppervlakteredden hebben we door het hele land wedstrijden opgezet. Dat waren echt ontzettend mooie tijden. Ik heb in die periode vrienden gemaakt voor het leven. Nog steeds komen we met een clubje juryleden uit die tijd ieder jaar in oktober samen. Gewoon leuke dingen doen, herinneringen ophalen en een hapje eten.

Mooie wereld

En dát is ook wat het brandweerwerk zo mooi maakt. Die hechte band die je met de mensen om je heen opbouwt, als een familie als het ware. En dat was toen, maar nu ook. We hebben in Vianen een fantastische post. Met een jonge generatie die er vol voor gaat. Hun enthousiasme is prachtig om te zien. Ik herken dat, ook zij worden met dat brandweervirus bevangen. Dat geeft mij ook vertrouwen voor de toekomst van deze post. Dat zit voor mijn gevoel wel goed. Ook omdat we daarnaast een fijne postcommandant hebben, die echt met iedereen meedenkt.

We zijn gewoon een hechte club mensen die voor elkaar door het vuur gaan. We maken mooie dingen mee, maar ook verdrietige. Bijvoorbeeld als leden of oud-leden ons ontvallen. Op zulke momenten staan we voor elkaar klaar en heb je ook veel aan elkaar.

Veel meegemaakt

Als je 45 jaar brandweerman bent, dan maak je een hoop mee. Ik kan er een boek over schrijven. Wat bijblijft is toch die uitdaging die er iedere keer is. Het onverwachte en het inspelen op de situatie ter plekke. Je moet creatief denken en in oplossingen denken en dat is echt uitdagend. Wat veel indruk maakte was een grote brand, in 1992, in de katholieke kerk in de stad. Ik kwam daar als eerste bevelvoerder aan. Dat was echt spectaculair. Door bliksem ontstond de brand in het dak. Vanuit de hele regio én daarbuiten kwamen korpsen helpen, het was echt een flinke inzet. We hebben toen ook gelukkig veel van het gebouw kunnen redden. Dat zal me altijd bijblijven. Net als heftige incidenten. Bijvoorbeeld als je hulp moet verlenen bij ongevallen die niet goed aflopen. Dat is zwaar, maar ook dan heb je als team veel aan elkaar op de post.

Meebewegen

Er is sinds 1979 veel veranderd bij de brandweer. De belangrijkste verandering is de regionalisering. Toen waren we nog écht van de gemeente. De sfeer was toen wat losser en nu een stuk professioneler. Ik weet nog wel dat we toentertijd na oefenavonden bijvoorbeeld tot een uur of 2 à 3 in de nacht bleven hangen. Om ‘na te praten’, om het zo maar te zeggen. Een keer ben ik zelfs na een oefenavond direct doorgegaan naar mijn werk. Dat is nu echt anders. En dat is maar goed ook hoor. Nu is het rond 22.30 uur wel klaar, alleen de stamgasten blijven nog even zitten.

Mijn tip als ouwe rot binnen de brandweer: verzet je niet te veel tegen veranderingen. Dingen veranderen nu eenmaal, dus beweeg daar gewoon in mee. Dan blijf je het werk met plezier doen. Ik kan me ook goed tot de jongeren verhouden op de post. Volgens mij zit ik als senior nog goed in de groep. En dat is toch belangrijk. Als je het gevoel krijgt dat de rest denkt, ‘wat doet die ouwe hier nog, kan hij niet beter stoppen’, dan moet je denk ik wegwezen. Maar dat gevoel heb ik niet hoor. Ze accepteren mij wel.

Stokje doorgeven

En alle ervaring die ik al die jaren op heb gedaan geef ik graag aan de jonge generatie door. Daarom ben ik ook instructeur bij de brandweer. En dat vind ik prachtig om te doen. Het is gaaf om te horen van collega's dat ze dingen in de praktijk toepassen die ze van jou hebben geleerd. En ook ik leer nog steeds nieuwe dingen, ook mijn inzichten veranderen nog wel eens.

Ik probeer ook altijd nieuwe manieren te bedenken om les te geven. Altijd met veel praktijkvoorbeelden en ik gebruik daar vaak foto's en video’s bij, zodat ze zien wat er kan gebeuren en waar ze op moeten letten. Ook nare scenario's ga ik daarbij niet uit de weg. Niet om mensen bang te maken, maar om helder te maken wat er kán gebeuren. Dat werkt en houdt ze scherp.

Druk leven

Voorlopig blijf ik dit allemaal nog wel even doen. Mijn idee was om op 1 september te stoppen bij de brandweer. Ik ben inmiddels 70 jaar oud en zou dan precies 45 jaar actief zijn. Maar daar ben ik toch op teruggekomen. Ik vind het nog te leuk, ik ben fit genoeg en ik zit er nog volop in. Ik geniet ook nog van alles op de post naast het brandweerwerk. Zo trek ik nu bijvoorbeeld ook de kar voor de Veiligheidsdag die we in 2024 organiseren vanwege het 100-jarig bestaan van de vereniging.

Ik houd van dingen doen en daar heb ik altijd van gehouden. Ik ben vele jaren actief geweest voor de ondernemersvereniging, ben voorzitter van het Paardenmarktcomité (groot jaarlijks feest in Vianen), werk ook nog als chauffeur op een touringcar, heb een eigen onderneming voor het verzorgen van BHV- en EHBO-trainingen aan bedrijven en daarnaast dus de brandweer. Voor al mijn inzet voor de gemeente, mijn werk als brandweerman en mijn inzet als wedstrijdleider/coördinator voor de vaardigheidstoetsen voor het duiken en oppervlakteredding ben ik ook koninklijk onderscheiden. Dat is mooi en voelt echt als erkenning.

Dus mijn tijd om te stoppen is nog niet gekomen. Zo lang ik door de jaarlijkse keuring kom, blijf ik nog uitrukken!”